Indo pola sombra

Dicía Ungaretti no seu poema sobre o mes de xullo.... É l´estate e nei secoli/ Con i suoi occhi calcinanti/ Va della terra spogliando lo scheletro. É o estío e nos séculos/ Os seus ollos calcinantes/ van da terra espindo o esquelete. Porque ainda que xa estén os campos cheos daquel milho verde que cantaba José Afonso, o verán: Struegge forre, beve fiumi. Funde foxos, bebe ríos; zúganos o tuétano dos ósos e déixanos no seu langor, exangües, e medio mortos.
E malia todo, a vida segue. Continuamos emocionándonos na nosa romaría laica da Quintana, se cadra porque somos vítimas daquilo que Freud definiu coma o "narcisismo das diferenzas menores" -e que Michael Ignatieff lembra, nun libro que leo con ánimo autocrítico, para alertar dos perigos dos excesos identitarios- ou se cadra emocionámonos porque avogamos coma Manuel Rivas nuns seus versos, pola morte de todas as nacións, agás aquelas que dean boa sombra.
Ao que lle debeu dar moito o sol na cabeza estes días é ao presindente do Consejo General del Poder Judicial e do Tribunal Supremo, que veu de xustificar a cacería aberta en Inglaterra contra o home de pel "manchada", supoño que ao abeiro desas teorías de perfil neocon da guerra de civilizacións.
Pero se de falar de guerras se trata -e como ainda sigo co extenso libro sobre as súas campañas militares- nada mellor que Napoleón. O pragmático xeneral corso deixou unha máxima que resumiría a perigosa e rudimentaria lóxica do xuiz: "Na guerra todo o que é útil, é lexítimo".

Eu, coma o poeta da Coruña, prefiro pensar que da morte dun inocente xamáis agromarán árbores que dean boa sombra, senon a semente das uvas da ira.