13.7.05

Good Times, bad times

Cando morreu o anterior Papa poidemos asistir á retransmisión urbi et orbe da súa agonía, sepelio, proceso de elección de novo candidato, proclamación e coronación. Na súa primeira intervención, Benedicto XVI marcou a que sería liña mestra do seu pontificado: combater a "ditadura do relativismo". O pensamento non dogmático, unha conquista de séculos da sociedade humán, voltaba a ser anatemizado por este bávaro de voz apoucada que pensa que o que compre é a volta á ortodoxia cristiá ainda que iso supoña renegar de todo saber científico ou cultural que ouse contradecila.
Hoxe o ministro británico do interior Charles Clarke dirixíuse ao parlamento europeu coa intención de conseguir convencer aos eurodeputados da necesidade de tomar unha serie de medidas de control preventivo, especialmente no que se refire ás telecomunicacións. Na súa intervención falou de cómo as cousas tiñan cambiado no mundo nestes últimos anos. Con ironía dixo que xa non estamos nos tempos da revolución francesa, polo menos en todo o mundo fóra de Francia, e que hai que replantexarse algúns conceptos desfasados dese período que non encaixan neste século XXI. Supoño que non se estaba a referir á Declaración de Dereitos do Home, porque nunha reviravolta conceptual asegurou que non se trata de coutar dereitos, trátase de priorizalos.
Leo en O imperio fronte á diversidade de Sami Nair: "O individualismo é o nucleo do vínculo social. Pero por outra parte, esta concepción non pode deixar de lado o feito de que o individuo é tamén, e ante todo, un ser social, un produto das relacións sociais. O vínculo social-liberal integra esta dimensión ao relacionala coas características primarias dos grupos, é dicir, étnicas, culturais e confesionais. É esta pertenza étnica, lingüística ou relixiosa a que se instaura coma identidade comunitaria do suxeito. Así, por exemplo, vincúlase ao traballador inmigrante á súa comunidade de orixe, de cultura, de raza e de relixión, e non á súa condición social de obreiro, asalariado que comparte a súa condición co resto dos asalariados. O vínculo social-liberal tende, pois, a reproducir á vez individuos aillados e comunidades prepolíticas, precidadás".
Os xóvenes musulmáns-anglo-pakistanís que se fixeron estoupar xunta centos de persoas inocentes o pasado sete de xullo en Londres son, para Benedicto XVI a proba de que só hai unha relixión boa en sí mesma, para o ministro inglés son a proba de que é necesario un recurte de liberdades para garantir a seguranza, e para Sami Nair son a proba de que nas "sociedades abertas occidentáis" -así lles chaman agora- algo está a fallar no que atinxe á inmigración e á relación cos países menos opulentos.
Polo que a min respecta todo isto proba o rexurdimento dunha sorte de Antigo Réxime posmoderno: mandatos hereditarios, discursos confesionáis, poder secular omnipotente, fundamentalismos, guerras santas e desaparición do concepto de cidadanía. Iso sí, todo televisado.