6.7.05

"Divertimento"

Ando a ler un voluminoso libro sobre as campañas militares de Napoleón escrito por David Chandler. Segundo este home, o día 25 de xullo de 1798 constituiu un fito na historia de Bonaparte: "dende ese día empezouse a perfilar o tirano cada vez con maior nitidez".
O motivo de ser ese un auténtico annus horribilis, foi que a súa dona Xosefina -aproveitando que él se atopaba degolando mamelucos en Exipto- lle fora infiel cun "xoven oficial moi acicalado" de nome Hippolyte Charles.
Bonaparte confesouse co seu irmán Joseph: "Aos meus 29 anos, a gloria perdeu todo o seu atractivo, apureino todo, e xa só me resta converterme nun auténtico egoista". Parecía que nesa idade-fronteira pechábase un ciclo na vida do xeneral.
Na fin dese mesmo ano, Napoleón encontrábase xa en Francia. O 9 e 10 de novembro participaría no chamado Golpe de Estado de Brumario que acabaría co Directorio que gobernaba o país ata ese momento. Poucos días despois Bonaparte sería nomeado Primeiro Cónsul, o gobernante de facto de Francia. O autor resume deste xeito o que isto significaba de cara aos tempos vindeiros: "Na andadura que remataría en Fontainebleau esperánbanlle a Púrpura Imperial, grandes vitorias e devastadoras derrotas, pero en decembro de 1799 o futuro parecía o suficientemente seguro e, aos seus 30 anos de idade, o primeiro cónsul non tiña razóns para temer ao futuro".
Todo isto viña a conto por unha tradición que inaugurei cando cumprín 25. Daquela aproveitei un textiño de Leopardi que falaba sobre esoutra idade-fronteira. Hoxe, emprego éste non para reclamar a Púrpura Imperial, pero sí para brindar por que a miña andadura sexa fértil en grandes vitorias e en devastadoras derrotas, será sinal de que estou vivo e de que, cando vía o mundo dende os meus apurados 29 anos, non tiña razóns para temer ao futuro. Saude!