26.6.05

Un conto mediterraneo

Unha pedra preciosa no colo
Unha tatuaxe con forma de corazón
Unha palmeira diante da casa
O viaxeiro trae consigo
Os camiños de aquí e acolá
Os daquel tempo e os de agora

Estou aquí
Estou aquí
Estou aquí e en todas partes


Hemen nago. Ruper Ordorika.

Antes de ver Politiki Kouzina ("Un toque de canela" puxéronlle en castelán) de Tassos Boulmetis, o único director grego que coñecía era Theo Angelopoulos. O seu cine case non ten nada que ver, pero sí observei uns puntos en común: o gusto polas imaxes poéticas, as bandas sonoras morriñentas e o mito de Ulises.
A película de Boulmetis é o percorrido vital dun astrónomo grego namorado da cociña, que nado en Estambul é vítima do conflito –agravado tras a invasión de Chipre- entre Turquía e Grecia. Fanis, o rapaz, e máis os seus pais son deportados a Atenas, ficando na vella Constantinopla a súa amiga de xogos Saima e seu avó, unha persoa fundamental na súa infancia e que o marcará para o resto da súa vida. Del aprende a relación entre a comida e a astronomía o meu avó dicía que a palabra gastrónomo contén a palabra astrónomo. Na tenda do vello descubrirá o mundo das especias e a súa relación cos planetas e co sentido da vida: A pementa quenta e queima/ O sol/ E qué ve o sol?/ Todo/ Exacto por iso pementa úsase en todas as comidas. Xunta do sol está Hermes. Tamén é quente e despois Afrodita/ Canela/ Afrodita era a muller máis fermosa de todas. Por iso a canela é doce e amarga coma todas as mulleres. Despois temos á Terra. Qué temos na Terra?/ A vida/ Sí, na Terra hai vida. Qué necesita a vida?/ Comida/ E qué fai á comida máis saborosa?/ A sal/ Por iso a vida tamén necesita sal. A comida e a vida necesitan sal para seren máis saborosas.
Na deportación coñece o medo aos axentes de inmigración porque o día que nos fomos de Estambul esa xente con uniforme "feriron" as nosas escasas pertenzas con xiz. Parecíanse ás marcas de calqueira outro deportado. Mentras os turcos nos depedían coma gregos, os gregos recibíannos coma turcos. O drama da fronteira que tamén se ve n´ A mirada de Ulises de Angelopoulos está presente, o mesmo que a diversidade de pobos e as súas dificultades para a convivencia propias de toda esa área mediterranea. Pero este desarraigo é tratado con humor, coma na escea onde o pai de Fanis vai falar coa mestra grega en que a conversación transcorre pola senda do absurdo: Qué idioma falan?/ En grego, por suposto/ Pero con acento turco.../ Claro, Algún problema?/ O seu acento causa problemas. Comete faltas de ortografía. O outro día escribiu Kolokotronis coma se fose un verbo. Kolokotronis non é un verbo senon un heroe grego da revolución. Debe vostede facer algo para potenciar o seu orgullo étnico.
O avó está enfermo e Fanis volta a Estambul despois de moitos anos fora. É o peche do círculo, o retorno do viaxeiro, porque tal e como lle dixo o seu tío Emilios nunha conversa cando ainda estaba en Grecia: hai dous tipos de viaxeiros, os que miran o mapa e os que miran o espello. Os que miran o mapa vanse, os que miran ao espello –e os efectos do paso do tempo no rostro propio- volven a casa.
Pero o tempo pasou para todos e o seu soño de reencontrarse coa súa amiga Saima, choca coa realidade da existencia dun marido e dunha filla. Cando Fanis marchou de Grecia Saima despediuno no andén, agora, outro andén é testigo da súa segunda despedida. Fanis dille a Saima que non mire para atrás, porque esa imaxen permanece coma unha promesa.
Outro grego na diáspora dixo unha vez que a viaxe a Itaca debería ser o máis longa posible, a do noso protagonista ocupou toda unha vida. No hospital, xunto o corpo en coma do seu avó, susurra, coma na canción de Ordorika: Avó, son eu Fanis. Estou aquí avó. Estou Aquí.

2 Comments:

Blogger kaplan said...

hai pouco que descubrin esta blo; estou tan sorprendido e interesado (non o digo por cumprir) que decidin agregá-la á miña para segui-la. saúdos e siga adiante.

26 de junho de 2005 às 22:54  
Blogger O Fuco said...

Agradézoche o comentario, xa comprobei no teu blo que tamén les ao grego de Alexandría.

27 de junho de 2005 às 18:43  

Enviar um comentário

<< Home