3.5.05

Verbas na auga

Soon this place will be too small
all my veins and bones
will be burned to dust
You can throw me into
a black iron pot
and my dust will tell
what my flesh would not



Segundo Bergman, no seu filme O sétimo selo, a morte é un xadrecista encarapuchado, barbilampiño e de ollada sinistra, que cando é chegado o noso momento, inicia a cadea de movementos que desembocarán, irremediablemente, nun xaque mate.
A tarde do 30 de abril, tras varias semáns facéndome compaña, rematei a lectura desa epopeia que é Os Miserables, asistindo á morte do seu protagonista principal, Jean Valjean.
Cando un ser querido vai morrer mirámolo cunha olla fixa nel, como se quixeramos retelo. Coa cursilería que lle caracteriza, Victor Hugo vai describindo o momento en que Jean Valjean, arrodeado pola filla e mailo seu marido, despide este mundo. Os dous mozos, mudos de angustia, sen saberen qué dicirlle á morte, desesperados e trementes, estaban de pé diante del, Cosette collida da man de Marius.
Non teño claro se a literatura é unha continuación da vida ou se sucede ao revés, pero curiosamente, no final dese mesmo 30 de abril en que asistín á representación dunha morte de ficción, recibín a noticia doutra morte, ésta moi real: O xadrecista encarapuchado fixéralle un xaque mate a alguén próximo a min.
Somos verbas escritas na auga, así fala a letra dunha canción libanesa que Lhasa versionou o seguinte día 1 de maio en Compostela. Esta mexicana de personalidade singular e falar pausado, fíxome levitar coa súa música estraña, onde o espíritu roqueiro dunha P.J. Harvey, dáse a man con desgarradas historias de desamor a ritmo de rancheira, ou coa sofisticación francesa vinda do Canadá, país onde ela mora.
Na presentación do tema Soon this place will be too small, Lhasa contounos a teoría que ten o seu pai sobre a nosa existencia: Cando estamos no ventre da nosa nai, somos só un puntiño de luz infinitamente pequeno. Pouco a pouco imos crecendo, sentindo os estímulos exteriores, até que un día decatámonos de que aquel lugar é cativo de máis para nós. Entón, prodúcese o parto. Todo o noso mundo coñecido, cos seus límites, convértese nun caos, e nese momento de cambio, onde todo é novo, pensamos con incocencia xa está, é a fin, xa todo rematou. Ese día nacemos.
E vai pasando o tempo, e imos crecendo, e imos viaxando, coñecendo este amplo novo mundo aberto ante os nosos ollos. Até que chega un día en que somos vellos e ese mundo outrora inmenso volve ficar cativo. E entón vennos a hora de morrer, e novamente voltamos a pensar xa está, esta si que é a fin, xa todo acabou. E ese día...
Lhasa saudounos ao empezar o concerto desexándonos un feliz día dos traballadores, e eu sain convencido de que polo menos durante as dúas horas que durou a súa actuación, fun feliz.

2 Comments:

Blogger nostramagia said...

La muerte...hay quién decía que para qué temerla, si mientras estoy yo, no está ella.

La muerte en femenino...
El muerto en masculino...

Toda ella omnipresente, en todo lo que nos rodea. Mueren los años, las estaciones, los días, incluso el fluir de un río.

La vida en femenino...
El vivo en masculino...

5 de maio de 2005 às 12:05  
Blogger nostramagia said...

Este comentário foi removido por um administrador do blogue.

5 de maio de 2005 às 12:11  

Enviar um comentário

<< Home