25.5.05

A risa do merlo

Miguel Torga, no seu marabilloso libro Bichos, conta a historia do merlo Farrusco. Unha fábula deliciosa que ven a conto ante esta febre de enquisas e contraenquisas que sempre agroma nas épocas eleitorais. Máis apropiado se cabe, ao falarmos deste noso país, onde os titulares da prensa son comprados e vendidos do mesmo xeito como se negocia o prezo do porco despois da matanza; isto é, á vista de todos, coa precisión da romana, e a tanto por quilo-canal:
A mociña Clara, recentemente comprometida co seu noivo Rodrigo, preguntou ao cuco: Cuco do Minho, cuco da Beira: quantos anos me dás de solteira? ao cual o cuco respostou con tres cucús. A rapariga, que vía que a súa voda tardaría ainda tres anos ficou aflita. Foi entón que o merlo Farrusco soltou a súa primeira gargalhada.
Intranquila, a Clara foi outravolta xunta do cuco: Cuco do Minho, cuco da Beira: quantos anos me das de solteira? O pitoniso desta vez deu catro cucús. E a nena, totalmente desgustada, voltou ao traballo invadida pola desilusión.
Pero cando a noite caiu disposta a selar com negrura aquela tristeza humana, o Farrusco, solidario con aquela rapaza tan crédula, saltou da espesura e botou ao ceu unha segunda gargallada.
Foi aquel riso tan fresco e tan espontaneo, que a rapariga por fin puxo os pés na terra, deixouse contaxiar a alegría, e gañou ánimo suficiente, como para non volver dar creto ao canto daquel cuco parvo, que mesmo a un simple merlo, provocaba risa.