24.4.05

Libelo despiadado dun fillo ingrato

Vigo ten moita sorte de estar enclavada nunha fisterra de Europa. Iso evita que os seus visitantes pasen de longo, salvo que decidan guindarse ao mar. O que ven aquí, mal que lle pese, ven a propósito. A maior criación cidadán de Vigo non é un edificio-insignia, un casco vello con encanto, ou un area de actividade cultural intensa. O que consegue vertebrar á cidade, é que a xente toda conflúa, coma gando, nesa vía comercial que constitúen a rúa Urzaiz reformada e a rúa do Príncipe. Unha vez aí o único estímulo existente é recorrelas dun cabo ao outro até cair esgotados.
En Vigo hai varios tipos de cidadáns, todos igual de incultos. Está o Vigués-vigués, que é algo así coma o cristiano antiguo na España do sXVII. Despoís está o Orensano -dentro desta categoría entra todo o que viñera dunha aldea arredor dos anos setenta en diante- que viría sendo coma o mozárabe: é dos nosos, pero menos. Por último, está o portugués que viene al Corte Inglés. O portugués é o mouro, o de fóra.
Todos éstes, coas excepcións que se queiran, forman as clases populares. Por enriba deles están os madrileños, é dicir, todos eses que levan garabata, gastan moreno-raios-uva, teñen iates en Baiona e viven en Canido. Os madrileños non precisan ter nacido en Madrid, porque ainda que se apeliden Alvariño, xa falan e pensan como se así fose.
Os cidadáns de Vigo caracterízanse por dúas cousas: Levar o Faro de Vigo por baixo do brazo e levar Radio Vigo posta no coche. O Faro de Vigo é o típico xornal provinciano sen ánimo de molestar. A súa liña editorial nos temas españois e internacionais consiste en dicir o que din os demáis. Nos temas galegos o seu forte é falar do que se está a facer na Coruña. Radio Vigo é a radio local. Ten o liderado absoluto en ouvintes e tamén unha ausencia absoluta de nivel intelectual. A presentadora do programa máis escoitado da radio viguesa é das que pensa que falar ben consiste en pór acento de Castilla.
O vigués medio síntese moi orgulloso dos seus parques e praias: Castrelos, A Guía, O Castro e Samil. Nestes lugares fanse as fotos de voda. Castrelos é espectacular por unha razón, cando o ves dende a chamada circunvalación (un cacho de estrada cheo de curvas) comprobas que por moitos árbores que haxa, é imposible sacar os ollos da parede que da á parte traseira dun edifico enorme que quedou á vista ao abrir a estrada, é tal variedade de roupa interior colgando dos seus tendais e son tan curiosos os valados publicitarios que un non da feito. A Guía ten tamén o seu interese, sobre todo porque aos seus pés está o asteleiro Vulcano coa súa edificante paisaxe de óxido e todas esas glamurosas infravivendas do barrio de Teis. O Castro éche unha cousa ben bonita, coma en Castrelos, hai árbores de todas as especies, e un castelo. Todos os turistas dos cruceiros (non hai nada como ver a un cruceirista estupefacto por Vigo adiante) que amarran no Berbés van visitalo, soben ao Castro atallando pola rúa da Ferrería, algo así coma un recuncho do Amsterdam máis erótico, pero con cheiro a mexo de gato. Por último está Samil. Todo vigués digno de tal nome está namorado de Samil, e non é de estrañar, onde esté tomarse un cubata no Camaléon da Karina Fálagan que se quite un paseo entre dunas.
Se hai que falar de rúas, fálase. Qué dicir de rúas tan engaiolantes como a Travesía de Vigo, ou Camelias, ou Torrecedeira, ou López Mora... auténticas murallas de formigón que xa quixeran para sí os de Lugo, ou os de Ávila.
Vigo vive das grandes frases. E xa se sabe que canto máis grande é a frase, máis pequeno é o que esa frase define, porque o que é grande de seu explícase só, non necesita argumentos. Así temos que, Vigo é la ciudad más importante de Galicia y de las más pujantes del Noroeste o Faro de Vigo é o periódico decano de la prensa nacional, o porto de Vigo é de los más importantes del mundo, os traballadores de Citroen son los de mayor productividad de Europa, e o Hotel Bahía, esa xoia urbanística, posúe, a marisquería más grande de España.
Pero quen fale de Vigo non pode esquecer o seu rural: un barullo desordeado de casas feas e verde arredor da cidade, con camiños, ruelas e calexóns que desafían á capacidade de orientación até do máis avezado viaxeiro. Vigo é máis bonito na distancia. Por iso desde os miradoiros do CUVI ou do monte Alba gaña tanto esta cidade. Mellor canto máis lonxe.
Seino, son un traidor, pero é que onte estiven camiñando polo centro e lisquei prá casa a fume de carozo. Quixen imitar a Guy Debord e ós seus camaradas, cando nos finais dos sesenta se adicaban a deambular por París. Pasaban varios días sen rumo polas rúas parisienses, e facían o que chamaban psicoxeografías: o debuxo que deixaba o seu vagar pola cidade, nun mapa.
Despois de baixar dende o Calvario até o mar, só puiden pensar que esta cidade é tan vulgar que non inspira nin pesadelos. A miña psicoxeografía seguro que tería forma de bosta. Iso sí, de vaca ourensá.

6 Comments:

Blogger nostramagia said...

a

25 de abril de 2005 às 12:57  
Blogger nostramagia said...

Cada día suena menos, como el latido de un corazón dañado que aboca a pararse.
Latidos rancios, lentos, dolorosos, que oprimen mi pecho, tanto...que a veces duele respirar.
Aire viciado, de perfume oxidado. Se aferra el moribundo a su hilo de vida, sin saber sin elegir entre morir o vivir entre esa maraña de hitos de dolor.
Punzadas que hacen decir que existes. Existencia cruel, roñosa que promete apagarse. Duele, oprime, pero vive en ese sinvivir.
Sonrisas apagadas, miradas muertas, tacto tembloroso, palabras indecisas, silencio...
Silencios con contenidos, contenidos supuestos. Loco entendimiento y silencio...
Lágrimas de rabia, rabia contenida,gritos en silencio y silencio... siempre el silencio.

25 de abril de 2005 às 13:03  
Blogger Ian said...

Case que sempre coincido con vostede nas miñas coxeiras, pero desta volta vaime permitir discrepar. En Vigo a paisaxe é a xente, non o cemento e o noso ordenado caos. Este sábado arrastrei os meus osos con alguén da súa sangue polo vello Bouzas e volvín para a kapital cheo de mar e outros horizontes. É unha cidade tan ingrata que resulta imposíbel non querela, como aos seus ingratos fillos.

26 de abril de 2005 às 22:33  
Blogger O Fuco said...

Grazas polo seu comentario, pero como seguro que xa intúe, a miña relación con Vigo é similar á que manteñen eses matrimonios de vellos, que pasan todo o día a berrar, porque non atopan outro xeito de amarse.

27 de abril de 2005 às 00:26  
Blogger O Fuco said...

nostramagia gracias por tu texto. Lao Tse decía que no hay nada tan fuerte como el agua, que en su blandura es capaz de perforar la roca. De la misma manera, muchas veces no hay nada tan estruendoso como el silencio, que suele ser más elocuente que muchos discursos.

27 de abril de 2005 às 00:31  
Blogger Elisa said...

Vaya gallego estas tu echo! Desagradecido!

28 de dezembro de 2006 às 17:37  

Enviar um comentário

<< Home