19.2.05

O funambulista en aramios inestabeis

Recordouse estes días o bombardeo de Dresde e como o sentimento de culpabilidade alemá impide a lembranza deses mortos. Tópome cun artigo n´A Nosa Terra de Xosé M. Sarille, comentando tamén datos pouco políticamente correctos sobre a actuación aliada na segunda guerra mundial, e sen pretender afondar no tema, a casualidade quixo que hoxe coñecera o filme Europa de Lars Von Trier. Alén do seu vangardismo formal -uso da cor e do b/n- e os seus momentos de iluminación expresionista, é unha película que camiña no fráxil aramio do malinterpretable. Produciume moita incomodidade, e se cadra é por iso, que gostei dela.

Alemaña, ano 1945
Vemos uns camiños de ferro e a voz en off dun hipnotizador dí: cando conte ata dez estarás alá, entrarás na Europa.

Leopold Kessler, un estadounidense pacifista, é o revisor do tren que percorre a devastada Alemaña. Nel viaxan todos: o coronel americano indiferente á sorte dos vencidos, o tío de Kessler, alcohólico e nihilista, a reminiscencia alucinada dos xudeos famélicos deportados coma gando, o atentado contra Ravenstein o alcalde nomeado polos vencedores, Katharina a filla de Max Hartmann -dono da ferroviaria- hoxe colaboracionista cos aliados, onte cos nazis, que acabará morrendo dun xeito que xa víramos en The Godfather II, cando Frankie Pentangeli decidiu suicidarse cortando as veas na súa bañeira, como os antigos romanos.

Unha escea menos erótica que perversa: Katharina íspese ao tempo que lle confesa a Kessler que é unha werewolf (resistente pronazi fronte aos aliados). Pídelle a él, que veu a Europa porque xa era tempo de que alguén se compadecese dos alemáns, que lle demostre pois o seu afecto. Él faille o amor sen tenrura enriba dunha maqueta de trens, metáfora caricaturesca da Alemaña.

Kessler cea cos Hartman e co "Pater". Cando un, combate convencido da súa loita, é perdoado por Deus, dí este. ¿E os do outro bando? Tamén eles teñen conviccións, inquire Kessler. Deus está nos dous bandos, retrúcalle o cura. ¿E a quén non perdoa Deus?, intervén Katharina. Aos que non toman partido por bando nengún.

Inserto na loucura circundante, Leopold Kessler fai estourar o tren. Este descarrila e afúndese no río. Está atrapado e tenta sair desesperado antes de que a auga impida que poida respirar. Sabemos que afogará e flotará dentro do vagón, porque estabamos avisados que aos que non toman partido, Deus esquéceos.

Nesa loita final pola vida volve o hipnotizador: contarei ata dez, un... dous... tres... dez. Xa morreu.