23.2.05

In vino veritas

Cando aquel alemán de poboado bigote matou a Deus, descubriunos qué significaba a subxectividade do ben e do mal. Isto, pese a deixarnos sós ante a responsabilidade das nosas decisións, liberou o lastre dunha moral arbitraria e represiva.
Xoán Paulo II, un home que ten tan claro -ou iso din- que cousa é o ben e que cousa é o mal que incluso escribe libros sobre o tema, fixo varios descubrimentos sorprendentes: para o Deus do amor que dúas persoas do mesmo sexo se amen é produto dunha ideoloxía diabólica, pero para o Deus da compaixón promover que non se usen preservativos para evitar que a SIDA se cebe cos máis pobres é un comportamento bondadoso.
Persoalmente estes descubrimentos danme ganas de facer o mal para construír o ben.
Nietzsche dicía no Anticristo, que o do cristianismo trátase dun Deus degradado até o extremo de estar en contradición coa vida, en vez de ser a súa exaltación e a súa afirmación eterna. Deus encarna, así, a guerra á vida, á natureza, á vontade de vivir; representa a formulación de todas as calumnias contra o "máis acá" e de todos os embustes sobre o "mais alá". En Deus a nada queda divinizada; santifícase a vontade de nada.
Os viñedos máis nietzscheanos do mundo, nos que tamén se emprega o mal para facer o ben, son os do Alto Adigio italiano, perto da fronteira con Austria. Os labregos desa zona acostuman regar as cepas co fin de que se forme unha capa de xeo que as envolva, dándolles aspecto de candelabros. Paradoxicamente este xeo que conxela a viña é quen a protexe das xeadas.
Nietzsche, como bo dionisíaco que era, había gustar do viño, eu, como bo descendente de xentes do Ribeiro que son, gosto do viño, incluso Xoán Paulo, como bo cura que é, gosta do viño, pero se houbo alguén que cantou ao viño e á liberdade de maneira sublime foi o persa Omar Jayyam, rematemos con el:

Se te emborrachaches de viño, Jayyam, goza;
se estás cunha fermosa coma o tulipán, goza;
se todo neste mundo deixará de existir
ti, supón que non existes, e xa que existes, goza.