11.2.05

Auggie Wren, o estanqueiro, fotografía Vigo

Auggie Wren dispara a súa cámara: Un home mira con tristeza infinita como o seu can fai as súas necesidades. Obsérvao co labio levemente enguruñado e un aceno de noxo na faciana. Outro –moreno de mostacho poblado- non acumula mais de trinta anos no Dni, pero aparenta quince mais no mapamundi da súa pel. Fala soio, mésase o bigote coa elegancia do aristócrata e rindo misterioso, desconcértanos a todos. Unha vella, con pelo curto e pendentes longos, fai esforzos titánicos para baixar dun coche, como se toda a presión atmosférica do mundo se concentrase nas súas pernas. Varias raparigas salerosas, de pantalóns apretados no cu ata a asfixia, descargan enerxía vital a borbotóns berrándolle ao seu móbil. Sae un mozo afouto e traxeado a paso tan decidido que ata parece que soubera con certeza cara onde vai, e un cacho do vestido daqueloutra muller, que paquidérmica e cargada de bolsas, cruzaba parecendo que arrastrara nelas uns cantos quilos de aburrimento. Detrás está o cego que vende lotería na entrada do mercado, e soña con que un día destes toque algo, silbando un bolero. E os repartidores de butano, e os repartidores de pan, e os repartidores de multas, e os amantes atarefados repartíndose todos os bicos que levan nos petos, como atarefado está o ionqui, facendo mais posturas ca modelo espida do pintor. O mesmo que dende o seu estudio, sospira anacrónico, por chegar a pintar a cotidianidade da cidade, tan ben como o fixo Johanes Veermer en Delf ou -pensa incisivo Auggie Wren- como Wayne Wang e Paul Auster en Brooklyn. Posted by Hello

1 Comments:

Blogger riacho said...

Coxo, mas de patim, com certeza.

Gostei de o ler.

12 de março de 2008 às 06:51  

Enviar um comentário

<< Home